نشریه محله عودلاجان

وقتی یک کاروان راه می افتد تا مسیری را از جایی به جایی طی کند، تمام همراهان کاروان ناخودآگاه در تمام مسائل سفر سهیم می شوند و این همراهی اگر با اتحاد و همدلی همراه باشد، همیشه سفر به خوبی به انتها می رسد. همیشه قرار نیست این سفر بی مخاطره باشد یا از آغازی به پایانی برسد. گاهی تمام عمر در سفری هستیم که انتهایی ندارد. همیشه کسانی متضرر می شوند که از گروه همراهان خود جدا باشند و به دور از فطرت اجتماعی خودشان بخواهند به تنهایی مسیر سختی را طی کنند.

کاروان احیای عودلاجان راه افتاده است. این یک خبر نیست. این درست همان چیزی است که اتفاق می افتد. اگر کسی جا بماند متضرر است. شما اگر کاسب هستید یا ساکن عودلاجان، شهردارید یا شورایار، جوانید یا پیر، می توانید با این کاروان همراه باشید یا می توانید کناری بایستید و ببینید که همه چیز تغییر …

محله ها در ادوار تاریخ کشور، عامل، بانی و مسبب بسیاری از تحرکات بوده اند که این امر ناشی از افعال، کردار و رفتار اهالی محل است. محله ها در همه جا تاریخی شفاهی یا مدون و مکتوب دارند. عودلاجان امروز ما هم مستثنی از این قاعده نیست و همچون سایر نقاط کشور، همیشه با مشخصه های تاریخی خود نمایه ای از تاریخ و هویت تهران بوده است و خواهد بود.

سالی که گذشت پر از تجربیات گرانبها برای محله ما بود که شاید در هیچ دوره دیگری از تاریخ، نمی توانستیم به آن ها دست یابیم. در تمام این تجربیات، آنچه که ما را برنده بیرون می برد، رمز شگفت انگیز با هم بودن ما بود. با هم بودن، با واژگان متفاوت همفکری، همکاری و همیاری چیزی جز بازی های گروهی کودکانه  ما نیست. هر جا که در کنار هم بودیم، پیروز می شدیم و جایی که فکرها و اهدافمان …

همه ی ما قصه های قدیمی را دوست داریم. قصه هایی که از روزهایی طلایی شروع می شود، به سختی ها و مشکلات می رسد و در آخر همه ی مشکلات حل می شود و همه شاد و امیدوار به زندگی ادامه می دهند. سوالم از شما این است؛ دوست دارید قصه ی عودلاجان را چطور تمام کنید؟

این قصه، سخت تر از قصه های قدیمی است. می دانم مشکلاتی عمیق تر و بزرگ تر از مشکلات داستان ها دارد و مهم تر این که یک داستان نیست. بیایید به این فکر کنید، دوست دارید این پایان خوش چه باشد؟

در ماه هایی که گذشت، گروه های مختلفی از ما در دفتر محلی، جمع شدیم و برای پایان این قصه طراحی هایی کردیم. با شور و هیجان زیادی گفتیم چه می خواهیم. چه چیزهایی باید ساخته بشود و مسئولان و خودمان چه نقش هایی را باید بر عهده بگیریم. به …

اگر بفهمید در یک کار خیلی بزرگ شریک مسئولیتی شده اید چه می کنید؟! خوشحال می شوید و همکاری می کنید؟ از عواقبش می ترسید و کنار می روید؟! بهانه تراشی می کنید و از زیر مسئولیتتان شانه خالی می کنید؟! و یا می ایستید و امیدوار ادامه می دهید.

این روزها ما شامل طرح تجدید حیات در محله مان هستیم که یک طرح جهانی مشترک بین مردم و مسئولان است. مسئله اصلی مطرح شده در این طرح این است که چگونه می توان با استفاده از بافت تاریخی و میراث فرهنگی شهرها به نحو کار آمد، چشمگیر، کاربردی و اثرگذار، پایداری،‌ پویایی و تداوم زندگی، کار، فعالیت، تجارت و گردشگری را تضمین کرد تا در نهایت به اقتصادی پویا و پر رونق همراه با رفاه اجتماعی و ارتقا فرهنگی دست یافت.

این طرح در نقاط مختلف آسیا در حال انجام است، فارغ از اینکه چه پیشرفت های چشمگیری را …

خدایا جهان پادشــــــــاهی تراست

ز ما خدمت آید خـــــــدایی تراست

پناه بلندی و پســــــــــــــتی تویی

همه نیستند هرچه هســتی تویی

گاهی برای همه ی ما پیش می آید که از مسائلی در زندگی خسته و دل مرده می شویم. بنای قهر و بد اخلاقی با همه کس می گذاریم و از همه چیز ایراد می گیریم. خلق همه را تنگ می کنیم و دلزدگی و خستگی مان را به همه سرایت می دهیم، اما، امان از وقتی بخواهیم برگردیم! باید از همه دل جویی کرد، با همه صحبت کرد، رنگ بی حوصلگی پاشیده شده را پاک کرد و تاوان لحظه های خوب از دست رفته را داد. مدتی بود ما هم با محله مان همین طور بودیم. به کوچه پس کوچه هایمان پشت کردیم. خستگی های هم محله ای هایمان را نادیده گرفتیم. غصه تاریخ زنده در خشت خشت خانه هایمان را نخوردیم. به محله مان پشت شد، ما هم پشت کردیم. به محله مان بد اخلاقی شد، ما هم بد اخلاقی کردیم. محله مان خراب شد و ما هیچ کاری نکردیم. امان از حالا که می خواهیم …