آیینه کاری، هنری ایرانی

آیینه کاری، هنری ایرانی

آیینه در فرهنگ ایرانی نماد پاکی، راستی و صداقت است و به همین دلیل است که ایرانیان از آیینه در خانه، آئین ها و مراسم و حتی معماری بسیار استفاده می کنند. از آیینه در معماری به منزله عنصری تزئینی و به دلیل جذب نور بیشتر و ایجاد محیطی دل انگیز استفاده شده است. در واقع استفاده از آیینه در تزئین بنا یا معماری ابتکار هنرمندان ایرانی است و اوج شکوفایی هنر آیینه کاری در معماری دوره ی قاجاریه بوده است که نمونه های بسیاری از آن را در عودلاجان می توان یافت.

آیینه کاری، این هنر تزیینی ایرانی ابتدا با نصب آیینه های بزرگ بر بدنه بنا چه درون و چه نمای بیرونی بنا استفاده می شد. در بناهای دوران صفوی نمونه های بسیاری از این گونه آیینه کاری داریم که در کاخ های دوره قاجاریه نیز استفاده می شد. از نمونه های شاخص کاربرد آیینه قدی در دوره …

ادامه مطلب

شرح زندگانی ابوالحسن خان صدیقی: خداوندگار مجسمه سازی ایران

شرح زندگانی ابوالحسن خان صدیقی: خداوندگار مجسمه سازی ایران

ابوالحسن خان صدیقی، از شاگردان برجسته‌ استاد کمال‌الملک غفاری است. وی پس از سال‌ها شاگردی در زمینه‌ نقاشی، به دلیل استعدادی که از خود در زمینه‌ مجسمه‌سازی نشان داد، به تشویق استاد به مجسمه‌سازی پرداخت و آثاری ماندگار از خود به یادگار گذاشت. از آثار شاخص او می‌توان به مجسمه‌ فردوسی در میدان فردوسی تهران، مجسمه‌ خیام در پارک لاله تهران، مجسمه نادرشاه افشار در مشهد، مجسمه‌ ابوعلی سینا در میدان بوعلی سینا در همدان، مجسمه‌ امیرکبیر در پارک ملت تهران و طرح چهره‌ بزرگان عرصه علم و ادب فارسی اشاره کرد. با نگاهی به این آثار می‌توان به توانمند بودن این هنرمند عزیز پی برد.

ابوالحسن خان صدیقی در سال ۱۲۷۳ خورشیدی در محله‌ عودلاجان تهران دیده به جهان گشود و در ۲۰ آذر ۱۳۷۴ در ۱۰۱ سالگی درگذشت. پدرش میرزا باقرخان صدیق‌الدوله از اهالی نور مازندران بود. میرزا باقرخان صدیق‌الدوله سال‌ها قبل از تولد ابوالحسن به تهران آمد …

ادامه مطلب

تاریخچه ی هنر عکاسی در تهران

تاریخچه ی هنر عکاسی در تهران

یکی از فنون و هنرهایی که در دوره ی قاجار در تهران، شکل گرفت و پیشرفت کرد، عکاسی است. در عودلاجان، عکاسی هایی وجود دارند که از اولین عکاسی های عمومی در تهران هستند. یکی از آن ها عکاسی چهره نما است که در محله ی تاریخی

عودلاجان قرار دارد و هنوز هم مشغول فعالیت است.

عکاسی با اختلاف حدود سه سال از وجود این فن در فرانسه، به ایران راه پیدا کرد. اولین دستگاه های عکاسی به درخواست محمد شاه قاجار از کشورهای روسیه و انگلیس، به دربار ایران وارد شد. دستگاه های عکس برداری روسیه که هدیه ی امپراطور بودند، زودتر به ایران رسیدند. نیکلای پاولوف (دیپلمات جوان روس) که تعلیم عکاسی دیده بود، این دستگاه ها را به تهران آورد و در پایان آذر ۱۲۲۱ ه.ش اولین عکس برداری را در ایران انجام داد.

ناصرالدین شاه اولین فرد از خانواده ی سلطنتی بود که عکس او گرفته …

ادامه مطلب

معماری در عودلاجان

معماری در عودلاجان


مسجد امام خمینی (مسجدشاه سابق)

وقتی در کوچه های عودلاجان قدم می زنیم. چیزی که با وجود فرسودگی بیش از هر چیز دیگر خود را به رخ تماشاچیان می کشد، معماری منحصر به فرد خانه های قدیمی است. اوج شکوفایی معماری این محله را می توان در زمان قاجار دید. در این خانه های قدیمی مجموعه ای از گج بری ها، ارسی ها، آیینه کاری و اتاق هایی با سقف فراخ و پنجره های مشبک دیده می شود که همه، رنگ و بوی ایرانی دارند.

در دوره ی قاجار، شیوه ی جدیدی در معماری ایجاد شد که بر پایه ی سبک های پیشین و در ادامه آن ها بوده است که می توان آن را سبک تهران نامید.

به طور کلی معماری دوره ی قاجاریه را می توان به دو دوره تقسیم کرد: دوره ی اول، از آغاز سلطنت آغا محمد خان تا پایان سلطنت محمد شاه. دوره ی دوم، …

ادامه مطلب

محرم، شکوفایی موسیقی دینی در ایران

محرم، شکوفایی موسیقی دینی در ایران

در گذشته در میان همه­­­ ی اقوام، به­­­ ویژه آسیایی­­­ ها نقش موسیقی و ادبیات در اجرای آیین­­­ های دینی به قدری مهم و ارزشمند بوده که بدون موسیقی و شعر، آیین دینی و مراسمی اجرا نمی­­­ شده است. به همین دلیل، در این نواحی موسیقی و هنر دینی مهم­­­ ترین بخش موسیقی و هنر را تشکیل می­­­ دهد.

موسیقی دینی

موسیقی دینی یکی از انواع موسیقی است. ماه محرم را می­­­ توان عامل شکوفایی این نوع موسیقی دانست. در تهران، به­­­ ویژه عودلاجان این نوع موسیقی در ایام عزاداری نمود بیشتری دارد. موسیقی دینی در عزاداری­­­ های محله­­­ ی عودلاجان، در قومیت­­­ های مختلفی ریشه دارد. در عودلاجان غربی، سازهای کوبه­­­ ای و سنج را که ریشه­­­ ی این آلات موسیقی در سرزمین­­­ های جنوبی است، اعراب مهاجر کرد از شهرهای همسایه غرب ایران، به­­­ ویژه کربلا به تهران و عودلاجان آورده­­­ اند. سازهای بادی نظیر نی که در …

ادامه مطلب

قدیمی ها مایه ی برکت هستند

محمود زاج فروش، پیرمرد هنرمند محله ماست که شاید برای خیلی ها آشنا باشد. او به سال هزار و سیصد و بیست و یک، در شهر قزوین متولد شده است و از ۶۰ سال پیش دراین محل سکونت دارد. او صاحب مغازه اغذیه فروشی در راسته امامزاده یحیی است. شاید گذر شما به آن جا نخورده باشد، اما او همیشه با رویی خوش، منتظر مشتریانی است که برای خرید عدسی هایش می آیند.

آقای زاج فروش، چه شد که بازیگر شدید؟

از بچگی به بازیگری علاقه داشتم، اما امکانات تحصیلی برایم مهیا نبود که بخواهم به سراغ این رشته بروم. از جوانی به دلیل علاقه ای که به این کار داشتم، در صحنه ها و لوکیشن ها حاضر می شدم.

یک روز آقای رسول نجفیان، برای ضبط صحنه ای به این محل آمده بود؛ من که به این قبیل کارها علاقه داشتم، در پیدا کردن لوکیشن به او کمک کردم. من از خودم و علا قه ام به بازیگری برایش صحبت کردم. …

ادامه مطلب