منبت، یکی از هنرهای سنتی و زیبای ایران زمین است که به صورت نقوش برجسته ای به شکل گل و گیاه و جز آن، بر روی چوب ایجاد می کنند. این هنر نه تنها با مرور زمان، ارزش خود را از دست نمی دهد، بلکه هرچه از عمر آن بگذرد و قدمت پیدا کند، در صورت مراقبت ارزشمندتر می شود. به طور کلی در این زمینه از گذشتگان، آثاری به جا نمانده است. علت این امر را می توان عمر کوتاه چوب و نگهداری نادرست وسایل چوبی به دلیل نبودن مواد و وسایل حفاظتی (مانند لاک ها و رنگ هایی که امروزه استفاده می شود) دانست. با این حال، آثاری قدیمی نیز از هنر منبت کاری بر روی در مقبره ها، منابر و در مساجد وجود دارد. دلیل سالم ماندن آن ها که قدمت بعضی به ۱۰۰۰ سال هم می رسد، احترام مذهبی مردم به این اماکن است.

صندوق منبت کاری امامزاده یحیی، به طول ۰۵/۲، عرض ۰۶/۱ و ارتفاع ۱۸/۱ متر و به تاریخ ۸۹۵ ه.ق است. بر سطوح آن کتیبه های متعدد وجود دارد. متن کتیبه های حاشیه چهار طرف سطح فوقانی صندوق، صلوات کبیر – صلوات بر چهارده معصوم- است. پس از جمله «صلوات الله علیهم اجمعین» تاریخ کتابت صندوق چنین آمده است: «تمام شد در تاریخ شهور ربیع الآخر سنۀ خمس و تسعین و ثمان مائه».

در حاشیه بالای بدنه صندوق به خط ثلث، پس از آیاتی از سوره فتح، نام صاحب بقعه در ضلع شمالی چنین درج شده است: «هذه البرئه و المقبره یحیی ابن زید الحسن ابن اامیرالمومنین علی علیه السلام». در ضلع شرقی نیز نام ملکشاه غازی بدین صورت نوشته شده است: «قد امر بنحت هذالقبر خلاصه الملوک و السلاطین عضد الدوله ملکشاه غازی ایدالله دولته – ابن المرحوم مغفور ملک شاهرخ – نور قبره تقرباً الی الله تعالی». در خصوص نسب عضدالدوله ملکشاه غازی اختلاف نظر وجود دارد. در حاشیه زیرین صندوق هم علاوه بر آیات ۸۳ تا ۹۰ از سوره انعام این عبارت ذکر شده است: «عمل استاد حسین واخواه محمد بن حسن لباسانی».

خطوط گود آن با رنگ های قرمز و آبی و خطوط برجسته آن به رنگ قهوه ای آراسته و رنگ آمیزی شده است. این صندوق چوبی را ضریح نقره ای رنگی آراسته به آیات قرآنی، اشعار و میناکاری می پوشاند. از این رو به درستی روشن نیست که این صندوق همان صندوق چوبی است که استاد مصطفوی به آن اشاره کرده است.