در این تعریف چهار شاخص را باید در نظر گرفت: ارزش های تاریخی، اجتماعی، علمی و زیبا شناختی.

گام نخست در شناخت بافت تاریخی، تدوین ارزشمندی های آن است. بافت تاریخی سیستمی یکپارچه است که مداخله ی ناآگاهانه و نابخردانه تهدیدی جدی برای آن به شمار می رود. بافت تاریخی مجموعه ای مجزا از تک بناهای تاریخی است و در واقع حیثیتی جداگانه دارد.

شهرسازان نیز چند ویژگی برای بافت تاریخی در نظر می گیرند:

۱-بافت تاریخی فقط مسئله ای کالبدی نیست، بلکه مسائل اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را نیز در بر می گیرد.

۲-ویژگی اساسی کالبدی بافت تاریخی، شکل گیری هماهنگ، مداوم، پیوسته و یکپارچه ی آن در طی تاریخ است. به عبارتی در طی زمان و بر اساس تجارب گذشتگان، روند تکاملی خود را طی کرده است.

۳-بافت قدیمی از وقایع (شرایط) تاریخی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی تأثیر گرفته و ساختار خود را با شرایط زمانی و مکانی وفق داده است.

۴-هسته های تاریخی اغلب در محل تقاطع پدیده های طبیعی مانند راه های قدیمی و باستانی، منابع آبی سطحی و زیرزمینی شکل می گرفت و در نتیجه بافت های قدیمی پیرامون نیز از این عوارض متأثر می شد.

۵-بازار و راسته های اصلی و فرعی (تیمچه، سرا، حجره، گذر، دالان) در کنار عناصر اصلی شهرهای ایرانی- اسلامی، چون مسجد جامع، ارگ، کاروانسراها ، گرمابه ها، مدارس دینی، آب انبارها و … استخوان بندی و ساختار فضایی این بافت را تشکیل می دهد.