غوغایی که سال ها پیش در ایران، انقلاب مشروطیت خوانده شد، هر چند نتوانست بنای متزلزل و درخت پوسیده ی استبداد را از بیخ و بن بر کند، اما زمینه ی آشنایی مردم ایران را با جلوه های آزادی و شکل های جدید حکومت و مملکت داری فراهم کرد.
مبارزه ی مردم و طبقات مختلف جامعه با مدافعان نظام استبدادی، شرایط جدیدی را در کشور پدید آورد. مردمی که طی سالیان دراز، از نظام حکومتی خویش چیزی جز اختناق، تعدی و بی قانونی ندیده بودند، فرصت یافتند تا اعتراض و نارضایتی خود را از وضع موجود در قالب انقلابی اجتماعی ابراز کنند و این چنین بود که جوانان ما با بذل جان، غیرت و جوانمردی خود را به رخ جهانیان کشاندند. جوانانی که با شهادت خود همواره در تاریخ زنده ماندند.
هر کس و هر گروه، منطق، طرز تفکر، معیارها و مقیاس هایی دارد و با آن معیارها و مقیاس ها قضاوت میکند. شهید منطق ویژهای دارد؛ منطق شهید را با منطق افراد معمولی نمی توان سنجید.
شهید حماسه آفرین است؛ بزرگترین خاصیت شهید حماسه آفرینی اوست. اسلام همیشه نیازمند به شهید است، چون همیشه نیازمند به حماسه آفرینی است. کسانی که به بشریت به نحوی خدمت کردهاند، حقی به بشریت دارند، از هر راه چه از راه علم، فلسفه و اندیشه، صنعت، اختراع و اکتشافات یا اخلاق و حکمت عملی، ولی هیچکس چون شهدا بر بشریت حقی ندارد. به همین جهت هم عکسالعمل احساسی انسان ها و ابراز عواطف خالصانه آن ها درباره ی شهدا بیش از سایر گروه ها است. شهدا پرتو افشانان و شمع های فروزنده اجتماع اند، اگر پرتو افشانی آنها در ظلمت استبداد نبود، بشر ره به جایی نمیبرد.
انسان های بزرگوار زیادی در جریان انقلاب اسلامی جان خود را برای کشور عزیزمان از دست دادند. شهادت جوانان هم محله ای ما نیز که در عین جوانی جان خود را فدای میهن اسلامی شان کردند، افتخار بزرگی است که از دوران انقلاب اسلامی برای محله ی عودلاجان باقی مانده است. شهیدانی چون شهید محمد صوفیانی (اولین شهید انقلاب)، شهید صاحب علی حق پرست، شهید عبدالله نیک ضمیر، شهید صادقی، شهید قربانی، شهید حسن رحیمی، شهید مولایی، شهید علی اصغر یامی، برادران خلیلی، برادران برهمه، برادران بنی هاشمی، شهید الیاس پرتو، شهید سنجری، شهید محمد همدانی، شهید علی مرادی، شهید امیر النگه، شهید برات یامی، شهید حق دوست و خراسانی و سایر جوانان عزیز محله مان که برای دفاع از استقلال و آزادی جان خود را فدای کشور کردند. نام و یادشان گرامی، روحشان شاد.